در روز هفتم محرم، آنگاه که بغضهای فروخورده به اقیانوس خروشان ارادت پیوست، خاکِ غیرتخیزِ اسلامآباد غرب، لرزه بر اندام زمان انداخت و حماسهای از جنسِ نور و شعور را در پهنهی گیتی رقم زد.
موجموجِ دلدادگان، با بیرقهای برافراشته و سینههایی مالامال از داغِ کربلا، در میعادگاهِ عاشقی «چهارراه شهید مرادی» گرد هم آمدند تا در اجتماع بزرگ امام حسینی، شکوهِ بیعتِ بیپایان خود را با آرمانهای بلندِ سیدالشهدا (ع) به رخ جهانیان بکشند. اینجا در «دروازه عتبات»، نوای لبیک یا حسین چنان در کوههای استوار زاگرس طنینافکن شد که گویی تمام کائنات به سوگِ سالار شهیدان نشستهاند. هیئات مذهبی شانه به شانهی یکدیگر، در تلاقیِ اشک و غیرت، تصویری بیبدیل از وحدت علوی را ترسیم کردند و با طنین هر یا حسین، ستونهای ستم را لرزاندند. این خروشِ حماسی، نه یک سوگواری ساده، که تجلیِ اقتدارِ ملتی است که ریشه در خونِ خدا دارد و در مکتب سرخ شهادت، درس عزت و ایستادگی را مشق میکند؛ حماسهای که نشان داد تا جاریِ خون در رگهای این امت است، پرچمِ «هیهات منا الذله» هرگز بر زمین نخواهد افتاد.
بازدیدها: 0
